Hans doet modern 001
3248508426_79848af95a.jpg
3248509574_103bcb74d8.jpg
3248507304_143cc836e2.jpg

De wereld raast door. Het is bijna niet meer bij te houden. En dat móet wel. Van de media… Op TV zie ik dagelijks vrouwen van boven de dertig hun rimpels weg wrijven met allerlei zalfjes en crème-pjes. Kranten en bladen staan bol van de Wellness-tips, wat dat dan ook wezen mogen. Dertigers en veertigers trekken massaal de sportschool in om hun buiken weg te trainen of hun billen weer strak te krijgen. Opa’s en oma’s moeten ineens topfit het leven door. Dat ze dat met behulp van allerlei pillen en poeders wonderwel lukt blijkt zondags. Op de fiets word ik aan alle kanten voorbij gesjeesd door al dan niet met hulpmotoren uitgeruste fitte vutters. Niet achterblijven, niet inkakken en al helemaal niet ergens achteraan in slaap sukkelen. Méé moeten we. Voort! Jong! Snel! Wild! Al ben ik ooit waarschijnlijk wel jong geweest; snel en wild, dat zat er voor mij niet in. En ik ben niet van plan daar op mijn negenendertigste ineens verandering in aan te gaan brengen. Vergeet het maar. ‘Die tied he'w had’, zoals mijn opa vroeger zei. Dat is wel eens lekker, dat je iets niet meer hoeft, omdat je d’r simpelweg de leeftijd niet meer naar hebt. En zelfs dat is betrekkelijk. Voor veel moderne dingen had ik als knaapje van tien de leeftijd al niet meer. Ik heb mezelf altijd als een fossiel beschouwd. Zeg maar het type onder-welke-steen-kom-jij-vandaan-gekropen? Een freak die niet synchroon loopt met zijn eigen tijd. Ik houd van oude boeken en oude films. Ik heb vrienden die (als ze werk van mijn moeder hadden gemaakt, destijds) mijn vaders hadden kunnen zijn. Ik leef in het verleden. Zeker qua muzikale voorkeur. De jaren zestig, ik heb ze niet bewust meegemaakt, maar ik ben er wél in blijven hangen. Sterker nog: soms lijkt het verdorie wel alsof ik in de tijd terúg ga.
Het is dan ook even schrikken dat ik er op mijn oude dag ineens van beticht word ‘met mijn tijd mee te gaan.’

‘Zo Hans, ook op Hyves? Modern, hoor!’

‘Gôh, jou had ik niet verwacht op de digitale snelweg, Hans.’

‘Tjee, een eigen website. Je past je wel aan de moderne tijd aan, moet ik zeggen.’

Allemaal goed bedoelde complimenten, natuurlijk. En nog wáár ook. Tja… Ik kan maar één ding ter mijner verdediging aanvoeren. Ik moet toch ergens naar toe met al die leuke verhaaltjes…