Brandhout, grote partij, gratis afhalen

Mijn man heeft op een druilerige dag een boom omgekapt in onze tuin. Nu hebben we een grote partij gratis brandhout. Omdat we geen open haard hebben, bied hij het hout aan via de buurtkrant.

Brandhout, grote partij, gratis afhalen

Ik staar een tijdje naar de advertentie en daarna bied ik mijn man toch een kop koffie aan. De advertentie zal op zaterdag in de krant staan, en zaterdag om 8 uur ‘s morgens, als het krantje nog niet eens in onze brievenbus ligt, staat de telefoon al roodgloeiend. Iedereen lijkt om brandhout verlegen te zitten. Iedereen wil een stukje van de boom. Na een minuutje praten is het rond. Het brandhout is om 20.01 uur van eigenaar gewisseld. Het wordt al snel opgehaald door een magere man met een aanhangwagen achter zijn auto. Die man kijkt me heel vreemd aan als hij me ziet. Zijn ogen glijden over mijn lichaam, maar niet begerig, eerder minachtend. Misschien ligt het aan mij maar ik vind die man weerzinwekkend. Het liefste had ik hem een mep in zijn gezicht gegeven.
Om 8.30 uur is alle hout uit onze tuin verdwenen. Ik probeer te ontsapnnen maar de telefoon blijft rinkelen, de hele zaterdag en de nacht die erop volgt. Op zondag is het nog erger dan op zaterdag.

'Die boom is zo geliefd,' zegt mijn man spottend.

Op zondagmiddag trekt mijn man de stekker van de telefoon maar uit het stopcontact.

'Die gekke boom,' zegt mijn man, 'die boom is populair… En nu is het stil. Het lijkt wel of er iemand overleden is.'

Ik reageer er niet op. Ik pak een boek en sla het open en doe alsof ik lees.

Op zondagavond, als we in bed liggen, is het vreemd stil tussen ons. Hij weet wel wat hij me aangedaan heeft maar ik betwijfel of hij het kan invoelen. Vrouwen hechten aan dingen die mannen niet altijd begrijpen kunnen. Ik heb hem gesmeekt het niet te doen en hij heeft niet geluisterd. Daarom weet ik dat ons huwelijk niet meer is wat het geweest is. Dat hij geen rekening met me hield… het heeft iets stukgemaakt tussen hem en mij en die breuk is blijvend. Hij denkt natuurlijk van niet, maar het zal hem gaandeweg duidelijk worden dat hij een grote vergissing heeft begaan. Ik ben geduldig. Ik denk dat hij denkt dat het een kwestie van tijd is voordat ik weer bijdraai, dat ik mijn hand naar hem zal uitsteken bij wijze van verzoening, maar een boom is voor een vrouw te vergelijken met een paard. Als je het eenmaal hebt omhelsd en die kracht hebt gevoeld, dan geeft het je troost en hoop. Je eigen paard breng je niet naar slachthuis.

Fictie schrijfopdracht: Brandhout.

A. Blender