Geld lenen 7

De tuba mocht het doen, solo spelen voor geld voor het noodlijdende harmonieorkest. Geld lenen ging niet, de rente was absurd hoog en het moest wel hobby blijven. Bart was pas achttien maar speelde tuba alsof hij met instrument was geboren. Als de harmonie het stuk speelde waarin dat instrument een prachtige solo had, vergaten al die mannen en vrouwen in te zetten voor de finale als hij fluisterzacht de laatste noot liet horen.
Er werd bedacht dat hij in het winkelcentrum op een centrale plaats zou spelen wat hem voor de geest kwam, er zou een grote melkbus staan waar mensen geld kwijt konden en er werd voor voldoende reclame gezorgd zodat niemand kon missen waar het nu om ging: het behoud van de plaatselijke harmonie die toch echt goede prestaties neerzette bij concoursen en elk evenement opluisterde met feestelijke marsmuziek.
Bart was goed, maar te midden van het winkelende publiek dat langskwam, vervolgens nieuwsgierig bleef staan luisteren en daarna niet meer was weg te branden door wat die jongen uit dat glimmende instrument wist te halen, werd duidelijk dat hij meester was.
Nadat Bart een grapje had gemaakt en een onvoorbereide, humoristische act uitvoerde – in de melkbus kijken of er al geld lag – stroomde het publiek toe en regende het munten maar ook biljetten. Nadat hij weer ging spelen en zichzelf vergat in een unieke potpourri van klassiek, populair, volkwijsjes, kleuterliedjes, en onverwoestbare deuntjes en daarmee het winkelcentrum veranderde in een meedeinende, dansende, plezierig vermaakte massa was het afgelopen.
Een dag later bleek de tubaspeler verdwenen …met het kapitaal. De jongen die zo mooi muziek kon maken, bleek handig en een ordinaire dief. Naderhand bleek dat niemand eigenlijk wist waar hij woonde en wat hij deed. Een medewerker van de bank waar hij het geld had gewisseld wilde slechts fluisterend de schade benoemen. Jaren later bleek Bart furore te maken in Amerika maar toen ze dat hoorden was er werkelijk niemand van het orkest die interesse had.