Geld lenen 5

In een netwerk van geld lenen, rente en duizelingwekkende bedragen ontmoetten we de makelaar die ons tevens wel geld wilde lenen. We hadden van hem gehoord via een kennis en maakten vervolgens een afspraak. Hij legde uit dat als we zijn huis kochten we ons gelukkig mochten prijzen. We gingen met hem mee, bekeken een doorsnee woning in een doorsnee buurt en verwonderden ons om zijn doorsnee glimlach. Het was geen homo. Hij keek niet te lang naar mijn vrouw maar had een nonchalance die zeldzaam is en ons onbehaaglijk maakte. Van dat geld maakte hij geen probleem en ja, het was renteloos en nee, er zat niets achter. We liepen door die doorsnee woning waar alles gewoon oogde, pijnigden onze hersenen waar het addertje onder het gras zat, terwijl hij kamer, keuken, slaapkamer en berging liet zien en vertelde over rust en ruimte, suggereerde voortdurend dat er niets aan de hand was en loofde de voorgangers die er hadden gewoond.
Het was die glimlach.
We kwamen er niet uit, wierpen elkaar achter zijn rug blikken van verstandhouding toe, maar haalden ook in onwetendheid onze schouders op. We begrepen het niet. Deze man leek op een verdwaalde priester zonder boord.
‘Ik leen jullie dat bedrag. Jullie betalen mij per maand terug. Aan het eind van de lening kunnen jullie de woning weer verkopen, met winst, aan mij.’
Er was niets bijzonders op zijn gezicht te zien. Hij keek ons welgemoed aan en die glimlach wilde maar niet van zijn gezicht.
‘We denken er over na,’ besloot ik
‘Dat is goed. Dan hoor ik het wel.’
’s Avonds vonden we het eng en herinnerden ons allerlei details die plotseling zwaar wogen. We belden op dat we er vanaf zagen en voelden ons enorm opgelucht.
In de tijd die verstreek, bleek de makelaar een bijzondere figuur die belangeloos al velen had geholpen. We hadden de kans van ons leven laten voorbijgaan en schaamden ons zo verschrikkelijk dat we jaren duizenden guldens teveel betaalden aan banken die ons met open armen ontvingen maar beslist niet filantropisch waren.