Dat zeg ik ...

Ik ben een doe-het-zelver. En een goeie, al zeg ik het zelf. Moet je de kamer hier maar eens zien. Al die kastjes zelf gemaakt. Het behang, mooi of niet? Zo, ik wou maar zeggen.
En de badkamer. Kuip er uit gelazerd. Krijgt Wil toch alleen maar zwoele ideeën van. Nee, de douchecabine. Van mij. Met eigen handen. Mooi zware douchekop. Misschien iets te fors, zoals bleek toen Wil die op haar hoofd kreeg, omdat de straal wat krachtig was afgesteld.
Wil is mijn vrouw. Die ziet al dat werk eigenlijk niet zo zitten. Pokke herrie vindt ze het. Tja, waar gehakt wordt ……. En waar geboord wordt, is er lawaai. Maar ik wissel het af. Ik timmer ook veel.
Die badkamer is evengoed wel ruim. We wonen in een oud huis. Dat hebben we gekocht, omdat ik het leuk vind alles nieuw te maken. Al dat ouwe verveloze houtwerk eruit. En Wil maar klagen. Kees, zegt ze (want zo heet ik), dat is prachtig oud hout. Moet je zien, die gouden kleuren.
Nou, ik heb het er gauw uit gesloopt en vervangen door prima plastic plintjes. Niet zo veel onderhoud meer aan ook. Nat doekie en klaar is Kees. Ja, ik heb ook nog gevoel voor humor.

Laatst stond ik nog eens naar die badkamer te kijken en ik vond dat er nog behoorlijk veel ruimte in zat.
Nou hebben we er wel een plee in staan, maar die is oud en trekt ook niet meer zo lekker krachtig door. Dus dacht ik: Kees, als we nou es zo’n ophangpot in de badkamer aanbrengen. Makkelijk aan te sluiten op de riolering en het ziet er dan weer knap uit. Zit ook lekkerder, kun je je voeten overal kwijt, ook staande, om het zo maar eens te zeggen. Maar het zitten is natuurlijk belangrijker. Doe ik zelf tegenwoordig ook liever. Ik ben tenslotte niet meer van de jongste, dus als ik kan zitten zal ik het niet laten.

Dus ik naar de Beta. Dat zeg ik. Oh, zei die man opgewekt. Fluitje van een cent. Eitje. Hier staan de potten, allerlei kleurtjes. Nou, die roze vond ik wel leuk. Maar daar zette Wil de voet dwars. Die was nog kwaad dat de badkuip er uit was gehaald en haar gamma aan varianten was ingeperkt. Ben jij belazerd, Kees. Neem maar gewoon wit, dan doe je al gek genoeg. Dus wit. En een stel schroeven en keilbouten en moeren waar je u tegen zegt. Mijn handen jeukten om er aan te beginnen. Ik wist al precies waar het ding moest komen. Naast de douchecabine. Kun je nog leuk met elkaar praten als de een doucht en de ander zijn eigen ding doet.
Wel jammer van de muur die ik net gesausd had. Toen ik de stortbak en de pot had weggehaald, zaten er ook wel wat gaten in de muur. Maar die kon ik later wel opvullen. Nu maar fluks de boormachine er tegenaan gezet. Er kwam wel veel kalk mee, maar dat kon ik later wel weer opvullen.
Er moest nog wel een extra gat worden geboord, omdat de maten van de schroefgaten niet klopten met die van de tekening. Maar dat was omdat ik de bril even niet op had.
Zo’n pot is nog moeilijk aan te brengen. De bevestiging zit aan de achterkant en dan kun je niet meer zo makkelijk bij de muur. Maar met hulp van Wil, die zich een breuk tilde aan de pot, kwam alles op zijn plaats.
Goed, het ding hing. Het water spoelde. De muur was weer knap, met opgevulde gaten en nieuwe verf. Een plaatje, een plááátje, vertel ik je. Zelfs Wil stond er tevreden naar te kijken.

Zo’n ding moet dan ingewijd. Wie mocht eerst? We gooiden een muntje op. Wil won. Een kleine boodschap, zei ik. Ik moest de badkamer uit. Wil wou niet publiekelijk met de directoire op de knieën. Dus ik naar buiten.
Gaat-ie goed, Wil? riep ik nog. Ja hoor, gaat pri…… Een scheurend en brekend geluid, een harde klap en vloeken die ik nog nooit van Wil had gehoord.
Het kolere ding breekt onder me reet af, gilde ze. Klootzak!

Nooit meer naar de Beta. Dat zeg ik.

hendrik