Zij & Hij

Ze hadden beiden niets gemeen in het leven behalve de onwetendheid van wat liefde voorstellen moest en het verlies daarvan.
Ze waren uitgepraat en na zovele jaren was het enige moeilijker dan vasthouden aan elkaar, loslaten.
"Hou niet langer van me want ik kan niet langer van jou houden" zei hij haar "en als je dan toch van me houdt, vergeef het me want ik heb er niet om gevraagd." Het bracht haar tot tranen omdat zij niet kon en wou geloven dat hij het werkelijk meende.
Hij wandelde, zij slenterde, gehuld in een oorverdovende stilte tot hij haar vroeg "Wat ben je aan het doen?".
Ze was kwaad maar vooral verdrietig en dat deed haar met een bijzonder kille stem antwoorden "Ik ben langzaam afscheid aan het nemen".
Ze dacht bij zichzelf dat , als er dan toch een einde moest komen aan wat ze al die jaren 'niet' hadden gehad, zij degene zou zijn die er een punt achter zette. Ze slenterde verder maar hoorde dat zijn voetstappen niet langer de hare volgden en de schaduw van haar niet te definiëren wederhelft was er niet meer. Ze draaide zich om en zag hem enkele meters terug staan waar zij de woorden 'afscheid' had uitgesproken.
Tranen sprongen in haar ogen terwijl ze hem aankeek en zei "Dit is het einde van de wandeling he. Vanaf hier wandel je niet meer met me mee."
Ze wist dat dit het einde was en ze hun levenspad alleen zouden bewandelen vanaf dit punt. Hij knikte zonder woorden te spreken en zij sloeg haar ogen naar de grond. Zonder terug op te kijken draaide ze zich om en wandelde zonder omkijken uit zijn leven.
Ze wou huilen, maar hield zich sterk omdat ze wist dat hij nog steeds achter haar liep, enkel om te zien of ze goed zou thuis komen.
Met het sluiten van de deur achter zich huilde ze een traan omdat hiermee ook een hoofdstuk was afgesloten.
Na al die jaren had ze eindelijke gevonden waar ze naar op zoek was.
Een einde.