De wraakzuchtige god wordt milder. Ware religie, deel 9

De straffende, wraakzuchtige god, waar is die geleven? In religies wordt God geassocieerd met beloning of straf. God of goden beloven ons een hiernamaals of paradijs op aarde, waar het leven na onze aardse dood volmaakt zal zijn. Pijn, verdriet en oorlog zullen niet meer bestaan. Zelf zullen we eindelijk zonder haat, zwakheden en zondes zijn, en we zullen beloond worden met overvloed en vrede en totale liefde. Het enige wat we hiervoor hoeven te doen is ons aan de regels van een van de 3000 religies te houden. Vrijwel elke religie belooft een eeuwig leven als we ons gedragen volgens de regels van een van de religies.

In het begin van de 13e eeuw besloot keizer Frederik II dat op "ketterij" voortaan de doodstraf zou staan. Deze mensen die het niet eens waren met alle denkbeelden en overtuigingen van de katholieke kerk, kwamen vaak wreed aan hun einde, bijvoorbeeld door verbranding op de brandstapel. Het waren wel degelijk christenen, maar omdat zij het niet met alles van de dominante kerkleiders eens waren, werden zij vervolgd, gevangen gezet, gemarteld en vermoord. Op dit moment kunnen de meeste christenen zich bij dergelijke methodes om andersdenkenden te vervolgen, gelukkig niet veel meer voorstellen.

Gelovigen die tijdens hun leven ernstig zondigen hebben het echter na hun dood niet gemakkelijk. Zij zullen worden bestraft met eeuwige dood, eeuwige pijn of een andere langdurige wreedheid. Christenen van nu latend e wraak zoveel mogelijk ana god over. Bloed moet er echter wel vloeien. Mensen kunnen zo overtuigd zijn van de waarheid van hun religie, dat ze geloven dat hun god straks alle mensen die anders denken dan zij, zal komen vernietigen met de meest vreselijke methodes, die van weinig liefde getuigen. God blijkt dan een wraakzuchtig wezen dat iedereen die een eigen mening durfde te hebben, over een kam zal scheren. Ook de onschuldige kinderen van andersdenkenden, die nog helemaal geen eigen mening hebben kunnen vormen, zullen moeten lijden en boeten en sterven onder de terreur van een of andere god. Fanatieke religies tonen geen of weinig tolerantie tegenover andersdenkenden, dit geldt niet alleen voor religieuze sektes. Ook in extreme politieke sektes worden andersdenkenden verschrikkelijk behandeld, gemarteld en/of vermoord.

God staat altijd achter ons, en verder achter niemand

Sommige aanhangers van fanatieke religies menen dat zij God alvast een handje mogen gaan helpen door andersdenkenden te doden of om andersdenkenden als minderwaardige mensen te beschouwen. Het komt dan eigenlijk altijd op hetzelfde neer: mensen zijn dan zo overtuigd van hun eigen waarheid dat zij er vanuit gaat dat een hogere macht (God) het met hun manier van geloven eens is en ze denken dan een vrijbrief te hebben om andersdenkenden te martelen en te vermoorden. Het eigen geweten kan op die manier ook volledig uitgeschakeld worden waardoor het gemakkelijk blijkt om wreedheden uit te voeren, want God is het volgens hun overtuiging immers helemaal met hen eens.

God wordt milder naarmate de tijd verstrijkt

In veel religies zien we dat het geloof zich aanpast aan de denkbeelden van gelovigen. Tijd en wetenschap veranderen het denken van mensen. De meeste religies veroordeelden seksualiteit voor het huwelijk, en als men zich daar niet aan hield werd dit zwaar veroordeeld en met de dood of wreedheid (tijdens of na dit leven) bestraft. In veel van deze religies zien we dat God tegenwoordig steeds milder en moderner met deze overtreding omgaat. In de ene religie doet god tegenwoordig niet zo moeilijk meer als mannen seks hebben voor het huwelijk, god knijpt voor hen ineens een oogje dicht en straf staat er niet meer op, maar voor vrouwen is god nog steeds onverbiddelijk streng.

In andere religies zien we dat god al een stapje verder is, voor zowel mannen als vrouwen knijpt god een oogje dicht als ze seksuele omgang hebben voor een huwelijk. Interessant genoeg gaat God altijd met zijn tijd mee, voornamelijk naarmate de gelovigen het tijd voor verandering vinden en als hun denkbeelden langzaam maar zeker zijn verandert. De tien geboden uit de bijbel waren nog niet zo heel erg lang geleden de maatstaf voor een zuiver en goed leven in de ogen van de christelijke god, maar als je die nu leest zie je dat de gelovigen het met die geboden niet zo nauw meer nemen. geen dominee spreekt zijn volgelingen nog bestraffend aan op een echtscheiding of seksualiteit voor het huwelijk. God wordt milder en progressiever en elke god verandert op den duur. Ook zien we dat mensen regels maken die ze aan God toeschrijven. Elke religie heeft daar een handje van, en aanhangers van elke religie zijn overtuigd dat dit juist niet het geval is. Sterker nog, veel gelovigen gaan er vanuit dat hun geloofsboek door een geheimzinnige heilige kracht beshermd wordt tegen aanpassingen door emnsen. De geschiedenis leert in de meeste gevallen echter dat dit pure wensgedachten zijn.

NF4, anna appels, religie ware, deel 9