De moord op een moderne boterbloem

De zevenvijftigjarige Annemarie zat, een fosforgroen deken om haar heengeslagen, in de rookzaal. De tranen vloeiden over haar vossensnoet. De eveneens felgroene pyama zwalpte rond haar lijf. Haar rafelige ochtendjas hing half open. Eronder een eenvoudig grijs T-shirt. Weet je wel wat je tegenwoordig betaald voor nachtkledij?

Al dertig jaar bezocht Annemarie dagelijks het Psychiatrisch Instituut "Welbehagen". Intermezzo's als dagpatiënt afwisselend met volledige opnames. Of er verbetering optrad in haar toestand? Ja en Neen. Enerzijds wende het strikte regime van Welbehagen. Anderzijds viel er psychisch alleen achteruitgang of stagnatie te bespeuren. Was het de medicatie? Natuurlijk niet! Ze luisterde heel getrouw naar haar dokter met een onnatuurlijke onderdanigheid. Dat doen trouwens bijna alle patiënten.

(Verwachtingen: Heel haar leven medicatie. Verhoogde kans op zelfmoord (10% bij schizofrenie). Mogelijkheid van een levenslange handicap. Tardieve Dyskinesie is een ziekte ten gevolge van langdurig medicatiegebruik. De ziekte kenmerkt zich door een permanente verlamming van een deel van het spierstelsel. De meest bekende vorm ervan: men slaagt er niet meer in de nek te bewegen waardoor het hoofd schuin op de romp staat.)

Nota: Haar man leeft nog terwijl het schrijnend door de gangen klinkt: "Que-ce-que j'en dois faire!"