Daar stond ze Dan te wachten op de trein die haar naar Zwitserland zou brengen. Ze was zo zenuwachtig dat ze er gewoon de rillingen van over haar rug voelde lopen en zelfs haar knieën knikten.Maar het zou nog zeker twintig minuten duren eer de trein het station zou binnen rollen dus zocht ze een bankje op. Ze zuchtte diep, strekte haar benen uit en probeerde zich een beetje te ontspannen nieuwsgierig de omgeving in zich opnemend. Een klein rustiek stationnetje zoals je ze in oude films nog wel eens ziet. Het was er vrijwel verlaten zo vroeg in de ochtend. Alleen een eindje verderop zat een man met een grote zwartlederen cowboyhoed op een bankje rustig voor zich uit te staren. Hij had een lange grijze baard. Maar toch leek hij niet zo oud. Hij zag er eigenlijk te jeugdig uit voor die baard. Terwijl hij een sjekkie rolde keek hij in haar richting. Hij had waarschijnlijk gevoeld dat ze hem zat te observeren en ze lachte een beetje beschamend. Zijn ogen stonden somber.
In tegenstelling tot die van haar, ze straalden in de wetenschap dat ze haar verloofde zo meteen in haar armen zou houden. En dat ze eindelijk voor altijd samen zouden zijn. Haar hart sloeg op hol, bij de gedachte aan zijn mooie goed gebouwde lichaam en twinkelende ogen. Aan die warme glimlach die hij haar steeds schonk. Ze wuifde de gedachten dat haar ouders opperden dat het veel te snel was om te trouwen, voor het gemak maar even weg. Het was tenslotte haar leven. Ze dacht terug aan het moment toen ze hem voor het eerst zag.
Ze zuchtte weer. Wat was het heerlijk geweest op het galafeest van haar vriendin Ellen. Vandaag zes weken geleden. De gigantische balzaal van het kasteel waar het gala gehouden werd, was voor deze gelegenheid helemaal opgesmukt. Lange rode velours gordijnen, hingen nu aan de anders, zo kale hoge ramen. Tafels waren gedekt met de beste serviezen en het mooiste tafelzilver. En de helder fonkelende kroonluchters gaven nog meer sfeer aan het geheel. Het luxe diner en de champagne hadden haar in vervoering gebracht. En dan die geweldige zwarte avond jurk die ze had gedragen, met een mooie rugsnit en fraaie decolleté. Ze had zich heerlijk gevoeld. Op en top vrouw.
Na een paar glaasjes champagne voelde ze zich een beetje soezerig, en net op het moment dat ze het terras op wou lopen om een luchtje te scheppen, stond hij daar. Groot, gitzwart haar en staal blauwe ogen.
“Hebt u misschien een vuurtje mevrouw?” “Mevrouw?” Ze opende haar ogen, knipperde even tegen het zonlicht dat ondanks de vroegte toch al helder stond te stralen. De man met de cowboyhoed verstoorde haar mijmeringen.
Maar ze lachte vriendelijk naar hem en zei: “Maar natuurlijk” en deed een greep in haar handtas.
Ze gaf de man een pakje lucifers met de boodschap dat hij deze mocht houden. Toen ze bij het overhandigen in zijn ogen keek zag ze weer die sombere maar toch warme blik.”Dank u vriendelijk” bedankte de man haar.”En hopende dat u in de toekomst net zoveel vriendelijkheid moge ontvangen als ik nu van u”.”U zult het nodig hebben”.Ze keek hem niet begrijpend aan.”Er was geen dreiging in zijn ogen. Eerder?, tja wat was het eigenlijk?
Ineens hoorden ze het geronk van een naderende trein, ze keek even in de richting van waar ‘haar’ trein zou komen. En haar hart maakte een sprongetje. Toen ze weer omkeek was de man verdwenen. Vreemd, dacht ze. Erg vreemd.
Maar ze haalde haar schouders op en keek weer naar de langzaam, tot stilstand komende trein. Daar kwam hij haar grote liefde, de man met wie ze haar leven en geluk ging delen.
Terwijl hij nog een laatste goedkeurende blik in de grote hotellobby spiegel wierp, zei hij: “kom op je kunt het”. Het is maar voor een half jaar, en als alles volgens plan verloopt, zit je volgend jaar om deze tijd op je eigen eiland. Bryan Benflis trok een grimas naar zijn spiegelbeeld om de snode plannen die hij had gesmeed. Hij draaide zich om en liep met fier en strakke pas de draaideur uit. De chauffeur van de hotellimousine, die daar op hem wachtte om hem naar het station te brengen, tikte tegen zijn pet en zei:” goedemorgen meneer Benflis”. Bryan lachte vrolijk.”Goedemorgen Ed, vandaag wordt het een mooie dag”.
“Het is een mooie dag om verliefd te zijn, meneer”. “Dat is het zeker, Ed. Dat is het zeker”.
Bryan was alom gerespecteerd omdat hij bekend stond als fair zakenman, altijd een vriendelijk woord voor iedereen. En nooit klagen. De mensen waar mee hij werkte waren er allen van overtuigd dat Bryan de ideale schoonzoon zou zijn. Eigenlijk was dat allemaal maar schijn. Hij had een hekel aan mensen. Hij was het liefst in zijn eigen wereld. En toch had hij zich opgewerkt tot succesvol zakenman door met diezelfde mensen te onderhandelen. Een noodzakelijk kwaad naar zijn mening. Mensen waren niet te vertrouwen! Dat had hij al vroeg geleerd.
Hij was van het ene naar het andere pleeggezin verhuisd en leerde dat je steeds maar aardig moest zijn om te bereiken wat je wilde. Dat was zijn tweede natuur geworden.
Hij speelde mister nice guy om te krijgen wat hij wilde, en nu wilde hij geld, veel geld.
En daarom ging hij binnenkort trouwen met een van de gewildste en rijkste vrouwen van het land. Diana Burton. Diana was toen ze hem zag, direct voor hem gevallen en daar kon hij nu mooi de vruchten van plukken. Ze was zeker een mooie vrouw met haar lange blonde haar en haar welgevormde lichaam. Alleen ze was een beetje verwendt en lachte ze veel te overdreven.
Ze hadden afgesproken dat hij met de trein zou komen, een slaaptrein.
Waarmee hij haar zou gaan ophalen en waarmee ze samen drie dagen zouden reizen, alvorens ze naar hun nieuwe huis gingen. Hij had natuurlijk een vliegtuig kunnen nemen en klaar.
Maar hij wilde haar hart en ziel winnen, haar blijven overtuigen van zijn eeuwige liefde.
Zolang ze nog niet getrouwd waren, moest hij doen alsof.
“We zijn er meneer Bently” zei Ed. Bryan stapte uit klopte Ed op zijn schouder en gaf hem een fooi, “bedankt Ed, tot de volgende keer”.
Bryan keek op de stationsklok. Het was net half zeven geweest. Mooi, dan had hij nog net even tijd om een krantje te kopen en koffie alvorens hij zijn koffer in de trein kon zetten. Hij smachtte naar een kop koffie, daar had hij zich vanochtend in het hotel geen tijd voor gegund.
De rit zou nog geen 10 minuten duren voordat hij Diana weer zou zien en zijn uitgestippelde plannetje kon beginnen.
Diane keek vol verwachting naar de aankomende trein, ze voelde de vlinders in haar buik wild fladderen. Toen de trein tot stilstand kwam. De deuren gingen open en er kwamen een paar mensen uit de trein. En ineens zag ze daar zijn jongensachtige grimas en fonkelende ogen om de hoek van de deur kijken. “Diane”: riep hij. Hij sprong uit de trein en kwam op haar toe. Ze keek hem verliefd aan en vloog in zijn armen. Na een innige omhelzing zei hij: ‘kom lieverd, onze slaapcabine is hier gelijk vooraan laten we vertrekken’.Hij nam de twee loodzware koffers van haar over, die hij oppakte als waren ze zo licht als een veertje, en begaven zich op weg naar hun coupe. Toen ze net goed en wel haar koffers op hun plek hadden gesjouwd klonk de stem van de machinist door de luidsprekers: deze trein zal over 5 minuten vertrekken richting Zwitserland en zal 18 uur duren, we wensen u een prettig reis. Bryan keek Diane verliefd aan, pakte haar hand “zo, lieverd kom je lekker bij me zitten”? En trok haar met een klein speels rukje aan haar arm bij zich op schoot. Diane smolt al van de blik in zijn ogen, en keek hem innig aan. Hij kuste haar zo warm en teder dat de rillingen over haar rug liepen, ze sloot haar ogen en genoot. Hij tilde haar op en droeg haar naar het bed.
Toen ze twee uur later uitgeput maar voldaan in mekaars armen lagen, wist Diane” hij is van mij, wij horen bij elkaar.”Zullen we wat gaan eten”? Bryan keek haar aan.”Ik heb toch wel honger gekregen” zei hij, ontdeugend kijkend en knipoogde even. Dianne lachte:” Ja, dat is een heel goed idee, ik rammel ook wel een beetje”.
Een kwartiertje later zaten ze in het restaurant te genieten van een uitgebreide lunch.
Bryan dacht aan de vele miljoenen die deze jongedame bezat, en die hij haar weldra afhandig zou maken, hij glimlachte in zichzelf, “wat grijns je”? Vroeg Diane. “Oh, ik dacht er net aan hoe lief ik je vind schat” en Diane straalde.
“Wat is ze toch naïef “ dacht Bryan, ik vertel wat mooie woorden, ben een beetje charmant en dan wikkel ik haar zo om mijn vinger. Maar Diane was gewoon verliefd, zo verliefd als ze nog nooit geweest was.
De trein hobbelde gestaag door. Over een uurtje zouden ze hun eerste bestemming bereiken. Bryan had dicht in de buurt van het station een hotelletje geboekt voor een nacht, omdat het anders al donker zou zijn, als ze bij zijn huis zouden aankomen. Dat zou zijn personeel niet op prijs stellen, maar hij wou ook dat zijn landhuis indruk op Diane maakte en dan was het toch wel prettig als die eerste ontmoeting bij daglicht zou zijn.
Diane zat op het bed van de coupe en las in een glamour tijdschrift, maar haar gedachten dwaalden een beetje af. Nu ze zo dichtbij kwamen bij haar nieuwe woonplaats en haar nieuwe leven, kreeg ze toch wel even een brok in haar keel. Afscheid nemen van haar thuis was haar wel zwaar gevallen. Ze had het altijd goed gehad thuis, haar ouders waren lieve mensen, met een groot hart. Ze wist nu dat ze heel erg zou gaan missen, nu zo ver van hun vandaan ging wonen. Ze slikte even, maar ja, vooruit kijken. Ze ging een leuke, heerlijke tijd tegemoet met de man van haar dromen, dus waarom verdrietig zijn?
En het is nu eenmaal zo dat er voor een nieuw begin altijd het einde van iets anders nodig is. Ze schudde haar, haar naar achter, rechtte haar rug en zei tegen zichzelf; “kop op meid, deze uitdaging laat je toch niet aan je voorbij gaan? Het leven moet je proeven!
Ze had zoveel geld dat ze zich daar eigenlijk geen zorgen om hoefde te maken, ze kon haar ouders gemakkelijk elke week gaan bezoeken als ze daar behoefte aan had. Ze zuchtte hardop en Bryan keek op van het boek waar hij schijnbaar heel erg in verdiept was.”Wat is er lieverd”? Vroeg hij.”Ben je een beetje bang voor wat er op je af gaat komen”? Diane keek hem met grote ogen aan, hij wist altijd precies wat ze dacht.”Een beetje wel” gaf ze toe. Brian legde zijn boek aan de kant, en nam haar hand in de zijne hij keek haar aan en zei: “je hoeft je nergens zorgen over te maken, het komt allemaal goed”
“wij gaan er samen wat van maken lieverd” en hij drukte haar hoofd tegen zijn borst terwijl hij zachtjes over haar, haar streek. Ze voelde zich zo beschermd van hem, hij begreep haar zo goed, dat het bijna eng werd. Nadat ze een tijdje in zijn armen had gelegen, schalde ineens de stem van de machinist weer door de coupe:” Over 10 minuten zullen we onze eindbestemming bereiken”. Met tegenzin maakt Diane zich uit zijn omarming los en begon met haar spullen bij elkaar te zoeken. Eenmaal in het hotel aangekomen merkt Diane dat ze toch wel een beetje geradbraakt was van de lange treinreis. Ze had wel een uurtje geslapen, maar toch merkte ze nu dat ze verlangde naar een heet bad en gezonde nacht slaap. Bryan regelde de incheck aan de balie, terwijl zij zich in een luxe pluche stoel in de lobby had laten ploffen. Terwijl ze haar omgeving in zich opnam viel haar oog op een tijdschrift wat op tafeltje voor haar lag. “Adam Benflis ontrouw” schreeuwde de kop van het magazine. Adam… ze schrok. Adam was de broer van Bryan. Ze zouden elkaar die volgende dag ontmoeten bij de ouders van beide heren. Zodat zij officieel zou worden voorgesteld aan de hele familie.
Nu bleken er geruchten te worden verspreid over dat Adam niet trouw was.
Dat zou de sfeer Wel een beetje bedrukken bedacht ze. Bryan kwam met de sleutel in de hand richting haar lopen. Ze stond gauw op zodat hij het tijdschrift niet zou zien.
Ze wilde hem er nu niet mee confronteren. Het was allemaal zo gezellig geweest de laatste dagen, dat ze bang was om de sfeer te verpesten. Morgen zou hij het wel van zijn broer uit eerste hand horen. Het was tenslotte maar een roddelblaadje geweest. Wie weet wat die allemaal verzonnen om maar weer met nieuws te komen. Bryan zwaaide met de sleutel. “we kunnen erin lieverd”.Ze omhelsde hem alsof ze hem wilde behoeden voor het naderende onheil. Maar zei niks.
Ze knipperde even, het vroege ochtend zonnetje scheen precies op haar kussen. Waar was ze? Ach natuurlijk, in een hotel in Zwitserland met Bryan. Ze rekte zich loom uit terwijl ze naar de nog slapende man naast haar keek. Wat was hij toch buitengewoon knap, zelfs nu hij sliep zag je nog steeds de kuiltjes in zijn wangen waar normaal zijn mooie glimlach uitsprak. Diana kroop voorzichtig uit bed. Het was pas half zeven en wilde Bryan niet storen in zijn slaap. Hij zag er zo lief uit zo. De vlinders in haar buik leken niet te stuiten. Ze voelde zich zo gelukkig. Vandaag zou ze zijn ouders ontmoeten en zijn broer Adam met zijn vrouw Elise. Meteen schoot haar weer het roddeltijdschrift door haar gedachten. Maar schudde het van zich af. We zien wel wat er van waar is. Nadat Diana zich weer in haar perfecte gedaante had omgetoverd die de maatschappij van haar verwachtte, besloot ze alvast beneden een kop koffie te gaan drinken. Het was inmiddels half acht en ook haar maag begon een beetje te rommelen.
Eenmaal in het hotel restaurant aangekomen, zocht ze een plaatsje bij het raam. Dit keek uit over de tuinen achter het hotel. Het zonnetje scheen nu al een beetje feller en het zag er naar uit dat het een mooie dag ging worden. De Zwitserse bergen met zijn witte toppen leken te gloeien in de zon. Ze genoot van het uitzicht en besloot na het ontbijt een wandeling te maken.
Bryan opende zijn ogen. En zag dat hij alleen in bed lag.
Met een ruk gooide hij de dekens van zich af. Vandaag zou hij zijn toekomstige voorstellen aan zijn ouders en nu was ze al verdwenen. Zo had hij niet gehoopt zijn dag te beginnen. Snel nam hij een douche en voordat hij het besefte stond hij al goed en wel in de lift op weg naar het restaurant. Het irriteerde hem mateloos dat Dianne al zonder hem naar het ontbijt was vertrokken.
Hij tuurde door het restaurant of hij haar zag maar er waren alleen wat tafeltjes bezet aan het raam. Hij kon haar niet ontdekken. Dus nam hij ook maar plaats aan een raam tafeltje. Hij zat amper toen de kelner al naast hem stond. Toen de kelner hem vroeg wat hij wenste te bestellen antwoordde hij dan ook snibbig “een koffie en mijn vrouw.”
De kelner bleef in zijn rol en vertrok geen spier. Uw koffie komt er zo aan Meneer Bently en mevrouw Burton heb ik zojuist de tuin in zien lopen.
Brians gezicht werd wat vriendelijker en bedankte hem al klonk zijn stem nog steeds een beetje nors.
De kelner verdween net zo snel als hij gekomen was.
Bryan dacht aan zijn ouders en wat hem vandaag te wachten stond. Het zou een enerverend dagje worden met zijn familie die zo perfectionistisch waren dat het onmogelijk was hen zomaar tevreden te stellen. Zijn moeder was daarin nog het meest bedreven. Zij wilde zo graag alles onder controle hebben dat als er ook maar iemand afweek van haar dagelijks gestructureerde programma, ze hem of haar op de nek sprong. Hij grijnsde even. Niet letterlijk natuurlijk. Maar hij herinnerde zich zijn jeugd nog als gisteren.
Met vriendjes spelen was alleen toegestaan als moeders het wilde en op haar voorwaarden. Nooit ging eens iets spontaan. En alles altijd strak volgens de planning.
Verjaardagspartijtjes waren dan ook koel en afgemeten. Iedereen zat braaf met een stukje koek en limonade aan een lange tafel en niemand durfde een woord te zeggen door de sfeer wat er steeds in dat veel te grote huis hing.
Vader was zelden thuis en zeker op dit soort momenten zorgde hij, dat hij het druk had. Meestal begroef hij zich in zijn werk zodat hij de controlerende vinger tikken van zijn vrouw maar niet hoefde te verdragen.
In gedachten keek hij naar buiten en zag Diana dromerig door de tuin slenteren.
Ze was een mooie vrouw in haar lichtblauwe pantalon met daarop een zelfde kleurig satijnen bloes en zilveren pumps. Haar lange haar had ze in een wrong opgestoken en ze gebruikte een lichte make-up.
Dat zou zijn moeder wel weten waarderen dacht hij. Ineens keek ze op als voelde zij dat ze werd bekeken. Haar ogen glunderden toen ze hem zag en ze zwaaide. Hij zwaaide terug maar lachte niet naar haar. Ze wuifde met haar hand ten teken dat ze naar binnen kwam. Hij zag dat ze richting ingang liep en stond toen op.
dit is het eerste stuk van mijn boek wat ik ben begonnen te schrijven
graag zou ik hier reacties op ontvangen
alles is welkom
bijvoorbaat mijn dank
groetjes Lenny
.
- Wil je reageren op deze bijdrage? Dat zou fijn zijn. Reageren is eenvoudig. Klik op ‘discuss’ onderaan deze pagina en geef vervolgens je mening. Als je regelmatig de moeite neemt om op het werk van anderen te reageren, krijg je ook veel meer reacties op je eigen werk. Wat je zaait zul je oogsten, zeg maar:)
- Je kunt ook een stem op bijdragen uitbrengen. Klik daarvoor op ‘rate’ onderaan deze pagina en druk op het plusteken + om een positieve stem uit te brengen.
