De Hersenbank

Ik schuwde, onbedwingbaar
duisternis tot morgenrood
hulde pijn in mondjeslach
sprak niet meer, nooit meer
over hoe de droom, kapot gewaaid
geruisloos verdween
zij zagen niet en ik werd gewoon
aan de dood dat hongerig en vretend
jouw lichaam roofde

niet meer dan rillingen achterliet

© Nathalie Vilain