De achtervolging, deel 1

Het geritsel kwam bij een groepje struiken verderop vandaan. De jongen draaide zich vlug om maar zag niets. Loos alarm dacht ie bij zichzelf. Hij loopt door. De stenen onder zijn voeten, voelen aan als het koudste ijs. De maan schijnt feller en is beter zichtbaar dan normaal, het is het 1ste kwartier. Hij staat even stil en kijkt naar de maan. Hij zakt even weg in zijn gedachten over wat er net allemaal is gebeurd. Zijn gedachtes schieten door elkaar als kogels in een vuurgevecht. Hoe had het allemaal kunnen gebeuren? Waarom? Hij laat de gedachtes rusten voor nu. Hij moet door, hij is nog lang niet veilig. Hij kijkt vooruit en ziet dat de weg doorloopt, verder het bos in. Het zet op een rustig tempo en begint te rennen. Puffend en kreunend van de pijn probeert hij vol te houden om aan het einde van deze horror te komen, deze afschuwelijke nacht, de nacht vol met… vol met… Arghh! Hij kan er niet eens over nadenken. Hij kan het niet visualiseren zonder de pijn nog erger te voelen. Hij rent door en voelt een alles doordringende steek in zijn maag. Hij voelt aan zijn shirt en is nat van het zweet en bloed. Hij ziet opeens de tafel weer voor zich. De tafel waarop Rose lag vastgebonden, vastgeketend kan je het beter noemen. Ze lag daar maar en ik moest toekijken hoe hij zijn werk deed. Opeens hard hij achter zich een luide klap. Hij ontwaakt uit zijn gedachten en begint harder en harder te rennen. Achter zich hoort hij voetstappen. Het kwam steeds meer dichterbij. Iets pakte zijn schouder en draaide hem om…

Wordt vervolgt…