Bye Bye my American Pie

Het was een typische doordeweekse avond in het hotel waar ik werkte, of dat is toch wat iedereen – die niet in mijn hoofd kon kijken - dacht. Het hotel was bezet met een mix van toeristen en zakenmannen die op regelmatige basis bij ons logeerden.
Met de tijd had ik mijn favorieten onder de zakenmannen en ze waren ook meer vrienden geworden dan gasten en dat was Mr. Wood in het bijzonder. Hij was meer een vriend dan een gast en meer een flirt dan een vriend! Ik denk dat het zijn humor in combinatie met zijn charmes waren die ervoor zorgden dat ik een zwak voor hem had. Af en toe kwamen er onschuldige e-mails aan te pas als hij een kamer wou boeken. Dan dacht ik aanwijzingen te zien bij hem waaruit een liefde voor mij kon blijken maar ik kon het niet weten. Het bleef bij spelen, tastend op de rand af want hij was in België voor werk en nog belangrijker, ik was op mijn werk!
Zelf liet ik soms ook schemeringen van de waarheid doorschijnen, dan gaf ik hem een upgrade naar een suite terwijl ik knipogend de sleutel overhandigde en vanavond zou het weer zover zijn.
“Mr. Wood was back in town for business,” en dat ging mij uiteraard niet onopgemerkt voorbij.
Mijn te kleine panty’s (lees: kruis tussen de benen) had ik rechtgetrokken en voor de gelegenheid stiletto’s aangetrokken, nog even een vleugje parfum en daar waren ze: ‘My Guys’ noemde ik hen.
Het waren mijn flirt en zijn collega.
“What’s the weather going to be like tonight Steph?” vroeg zijn collega maar voor ik kon antwoordden repliceerde Mr. Wood “Why would you care about the weather outside when we got all the sunshine we need in here?”. Hij knipoogde, ik lachte en overhandigde hen hun kamersleutels.
Ik dacht dat dit het hoogtepunt van de avond was geweest en eerlijk gezegd had ik hier wel al vrede mee kunnen nemen. Maar Mr. Wood blijkbaar niet en amper één uur later kwamen ze hun ‘Sunshine’ vergezellen in de bar waar sinds kort een piano staat. Na wat geflirt van zijn kant en 3whiskey’s later trof ik Mr. Wood achter de piano aan. Zijn vingers tokkelden elegant over de toetsen en de klanken raakten me in het hart! Nu moet je weten dat ik altijd al een zwak heb gehad voor mannen die een instrument bespeelden. Het deed me fantaseren over hoe hun vingers misschien wel mij zouden kunnen bespelen. Het was toen hij begon te zingen dat ik me moest vastgrijpen aan de piano voor ik van mijn stiletto’s zou donderen want een tintelend gevoel nam mijn lichaam over.
De tonen van ‘American Pie’ weergalmden in de ruimte. “And them good old boys were drinking whishey and rye singing this will be the day that I die”. En dat deden ze, whiskey drinken althans.
De enige gedachte die mijn hoofd doorkruiste was “Oh would you like to play me sir?” .
Met het laatste refrein ‘ Bye Bye miss American pie , this will be the day that i’ll die’ was het enige dat in stilte stierf het lied zelf!
“ Well that’s it for tonight” zei hij al lachend. Ik had veel kunnen antwoorden maar mijn benen beefden en in mijn hoofd vierde de fantasie hoogtij dus het enige wat ik uitbracht was.
“Well then, bye bye My american pie.”