' buitenste duisternis'

kwetsbaarheid lag
tussen vingertoppen door
op het puntje van mijn woorden
de wereld zweeg
en stilte werd hoorbaar

de lijn tussen weten en waarom
te dun en onaanraakbaar

het leven was er
bleef een tijdje en verdween
nam je naam met zich mee, in tijd

Nathalie Vilain