Als het vallen

Langzaam valt het blad
Het tuimelt van de bomen
Op het pad
Het lijkt een heel gewoon moment
Maar er is iets gevallen
In een tijd
Die niet meer om mij heen is
Geen ogenblik
Staat in mijn geest geprent
Zo vreemd en eeuwigdurend
Als het vallen

Is de dood
Vaak zie ik het
Opnieuw beginnen
Je witte handen vouwen
Een papieren vogel
Nog een
Je doet het voor de ogen
Van de kinderen
Terwijl je zelf
Maar pas geen kind meer bent
Je vingers vouwen
Een Japanse droom

Ik vraag me af
Waar je aan denkt – nog enkele maanden
Om te gaan
Wat vangt er met je einde aan

Luminor.