Already Gone
  1. Lekker online shoppen bij: Neckermann
  2. Geld verdienen met je weblog
  3. Mobiele telefoon voor Senioren

Amy zat aan tafel, haar armen zorgvuldig verbonden en met haar mouwen eroverheen.
Er is niemand thuis, ze heeft alles om zich heen eens goed opgenomen.
De muren zijn grijs, met een patroon van vage, witte en zwarte bloemen.
De vloeren zijn van een licht hout gekleurd laminaat, en de meubels waren dezelfde kleur.
Op de bank na dan, die was vlekkeloos wit, het enige wat het doordringende wit compenseerde, waren de 2 donkerrode kussentjes erop, zorgvuldig aangelegd door Amy's moeder.
Op elk moment kunnen Danny en Chloé binnenkomen, en dan is de rust verstoord.
Het enige geluid in deze karakterloze kamer was de klok, die langzaam in een bepaald ritme tikte.
Amy geniet, ze houd van de stilte die het huis als een mistwolk omringt.
Met een onverwachte beweging staat ze op en loopt voorzichtig de trap op.
Vroeger kraakte de trap, als Amy erop liep, ook als haar ouders erop liepen, en Danny ook.
Maar nu kraakt hij allang niet meer.
Nog steeds, met een licht, kinderlijk gevoel verwachtte ze dat de trap weer zou kraken, net als in die mooie, oude, jaren, die ze zo graag terug wou.
Net als ze boven is, op weg naar haar kamer, hoort Amy de deur opengaan en stormt Chloé als een gek naarbinnen.
Ze gilt en giecheld, als haar vader haar achterna komt om te kietelen.
Amy zucht en gaat verder op weg naar haar kamer.
Stiekem wenste ze dat ze nog zo jong als Chloé was, geen zorgen, alleen maar lachen en elke dag met een glimlach de klas van groep 4 binnenwandelen.
In haar kamer loopt ze uit de macht van gewoonte meteen naar haar eikenhouten bureau, en start de computer op.
Als hij opgestard is, klikt ze zo snel als maar mogelijk is op het pictogram van Internet Explorer.
Ze selecteert automatich de webadresbar, maar dan weet ze niet meer wat ze in zou typen.
Ze wist wat ze moest doen, en ze wist wat ze wou doen, dus sloot ze de computer toch maar af.
Dan zoekt ze op de rommelige grond vol tijdschriften, flesjes water en kleren naar de nieuwste Elle.
Als ze hem vind, leest ze hem aandachtig uit.
Dan hoort ze de voordeur weer opengaan, en luistert aandachtig.
Het is haar broer Danny, die meteen naar boven stormt.
Amy en Danny hebben het beide erg moeilijk.
Na een kwartiertje welmen er heerlijke geuren door het huis heen.
Amy ruikt het , maar weerstaat zoals altijd de geuren.
Er word toch niet voor haar gekookt, of misschien toch wel, maar ze zou het toch niet opeten.
Een tijd geleden, als het heerlijke eten voor haar werd gezet, had ze gegilt en geschreeuwt.
Ze had geschreeuwt dat ze het niet wou, dat ze haar probeerden te verleiden en dat iedereen haar haatte en verachtte.
Maar nu was ze wijzer geworden, en besloten dat het geen nut had, niet komen opdagen voor het eten was nu een gewoonte.
Ookal wist ze dat dat de situatie alleen maar verslechterde.
Danny stopte ook met eten, maar niet om dezelfde reden als Amy.
Nu eet hij zo min mogelijk, want alles wat hij in zijn mond kreeg deed hem denken aan zijn zusje, die zichzelf uithongerde.
Dat gaf hem zoveel schuldgevoel dat hij het niet meer aankon om ooit nog vrijwillig te eten.
Daar voelde Amy zich uiteraard schuldig over, maar zelf kon ze hetzelfde ook niet opbrengen.
Een klein fruitvliegje had een plaatsje genesteld op de Elle, die stil en bewegingsloos slordig op het bed neergegooid lag.
Het dunne, magere, uitgehongerde meisje dat ooit mooi geweest was zat nu in haar stoel.
Met een grauwe teint op haar gezicht, haar haar strak in een staart gebonden met ingevallen wangen.
Ze zag er moedeloos uit.
Een klein, hulpeloos traantje drupte langs de donkere wallen, de ingevallen wangen en tenslotte langs haar knokige kin naar beneden, op haar schoot, waar dunne benen uitstaken.
Eerst had ze zware huilbuien, grenzend aan het hysterische gegil, die ze soms liet horen.
Al die tranen, verspilling van vocht, had ze gedacht, dat dacht ze nog steeds.
Dus nu liet ze af en toe een klein traantje vallen, die meteen werd gecompenseerd door een dappere blik in de spiegel.
Amy was eigenlijk te ziek om nog naar school te gaan, maar altijd had ze tegen de dokter en haar ouders glimlachend gezegd dat ze het nog makkelijk aankon, ookal kon ze dat niet.
Elke dag vertrok ze vroeg naar school, zodat ze niet te laat kwam als ze omviel op de fiets.
De Elle die nog steeds op bed lag, werd opgepakt door knokige vingers, die een bladzijde opensloeg.
Uren staarde Amy naar het plaatje van het uitgemagerde model dat in Gucci rondliep op de catwalk.
Ze wou zo dun zijn, ookal was ze veel magerder dan dat meisje in de Elle.
En dat wist ze nu wel.
Na al die uren begon Amy aan haar huiswerk, waarna ze naar bed ging.

De volgende dag fietste ze naar school, onder het gezelschap van Danny, wiens taak het is om te kijken of Amy niet flauwvalt op de fiets.
Danny zag er knap uit, hij had lichtblauwe, vriendelijke ogen, en halflang, in een laagjes model geknipt bruin haar.
Die dag droeg hij een normale spijkerbroek met een grijs, groot vest.
Een donkergrijze wolk leek de hele lucht over te nemen, en er bleef niets meer over van de lichtblauwe lucht.
Zwijgend fietsten ze verder.
Als ze bij school aankwamen, liep Amy vermoeid naar binnen en propte wat boeken en haar jas in haar kluisje.
Ze liep het halfgevulde lokaal binnen, nam plaats en pakte haar boeken uit haar tas.
Zoals elke dag keken er een paar kinderen aandachtig naar haar.
Maar ze was te moe, te uiteput en te gedeprimeerd om er op te reageren, hoe graag ze het ook zou willen.
Tijdens de les lette ze zo goed mogelijk op en ging hard aan het werk.
Amy wou nog maar één ding goed doen, en dat was school.
Want verder had ze het idee dat ze niets goed kon doen in deze wereld.
Het daaropvolgende uur hadden ze gymles, ze wou zeker niet flauwvallen tijdens gym dus ze vluchtte naar de toiletten en nam een vitaminetablet.
Daarna haastte ze zich naar de meisjeskleedkamers.
Toen ze binnen liep, keken er een paar meisjes en sommige giechelden.
Gewoonlijk zou ze zich in de wc hebben omgekleed, maar die was bezet, dus was ze gedwongen zich in het toezien van allemaal meisjes uit haar klas om te kleden.
Dus ze zocht een plekje op de koude, lange metalen bank die eigenlijk als een metalen plank aan de muur geboord was.
Zo snel mogelijk deed ze haar shirt uit en pakte heel snel haar gymshirt, als ze ineens iemand hoort roepen.
'Gadverdamme! Amy! Ieuw!'
En voor ze het wist waren alle ogen op haar gericht.
Een moment was het stil, dan barst iedereen uit.
Mensen maken schrikgeluiden, sommige lachen en anderen beginnen luid te gillen.
'Amy, ieuw!' 'Amy! Gadver!' 'Haha! O mijn God Amy!'
Met een rood hoofd kleed Amy zich om en rent naar de gymzaal.
Ze probeerde zo hard als ze maar kon niet te huilen, en dat lukte haar aardig.
Maar toen een meisje keihard 'Anorexiapatient' had geschreeuwt, hield Amy het niet meer en rende naar de wc's.
Daar huilde ze tot ze niet meer kon en haalde uit haar tas 2 potjes Aspirine.
Zo snel als ze maar kon slikte ze elke tablet, en uiteindelijk lag ze op de grond.
Ze probeerde haar gegil te smoren door haar shirt tegen haar mond te drukken, maar toch maakte het veel geluid en kwamen er 3 meisjes uit haar klas binnen.
Daar zagen ze het uitgemergelde meisje, op de grond, kokhalsend, gillend omdat ze zich niet meer kon beheersen.
Ze schrokken zich dood en haalde de leraar erbij.
Maar toen hij kwam, was het al te laat, het trillen, het kokhalsen, het gehuil en het gegil was al opgehouden.
Tevergeefse pogingen hielpen niet meer.
Amy was overleden.