Alleen met je vrienden

Een vriendin van mij is een vrouw waar ik wel eens jaloers op kan zijn. Zij staat in het leven met een air dat roept 'ik ben hier volkomen op mijn plaats'. Waar ik nog wel eens kan vervallen in kinderachtige onzekerheden als niet in mijn eentje een kroeg binnen willen gaan, geen extreem uitgesproken mening durf te verkondigen in een groot gezelschap of me niet durf te vertonen in dat geweldig maar ietwat bizarre jurkje, heeft zij maling aan alles en iedereen en doet lekker haar eigen ding. Uiteraard ben ik dol op haar en in haar buurt krijg ook ik een beetje van de dosis zelfverzekerdheid die zij tentoonspreidt. Mijn dank is groot. Maar oh jee als de liefde haar leventje binnensjouwt. Van een flamboyante bruistablet in een stormend glas water verandert ze in een onzeker muisje dat geen stap zet zonder eerst te overwegen of die al dan niet plausibel is. Niet dat ze jaloers is aangelegd, haar motto is: 'als je beter kan moet je beter gaan', het is meer zo dat ze stiekem bang is dat ze voor niemand de ware kan zijn, haar lief er snel genoeg achter zal komen dat ze bij lange na niet perfect is en daarom snel met de noorderzon zal vertrekken, haar treurend en alleen achterlatend. En juist dat 'alleen' is haar grote angst. Niemand wil alleen zijn en in dat opzicht is ze dan toch weer hetzelfde als ieder ander.

Het gekke is wel dat vaak de angst om alleen gelaten te worden pas de kop opsteekt als je het onderwerp van je verlangen al aan je zijde hebt weten te scharen. Dan weet je natuurlijk wat je hebt en dus ook wat er te verliezen valt. Vergelijk het met een prullaria van de kermis. Je gooit het achteloos ergens in een hoek, leid je dagelijkse leven en weken later kom je het ineens weer tegen op precies hetzelfde plekje. Bedenk nu dat het vodje een prachtige ring is afgewerkt met echte diamanten. Ineens gaan we op onze tenen lopen, bergen we het zo goed mogelijk op en checken regelmatig of het er nog wel is. De ring die je zo dierbaar was, wordt op die manier al snel een zware last. Voor jou is je lief werkelijk onweerstaanbaar en je kan bijna niet geloven dat dat prachtexemplaar dezelfde gevoelens heeft opgevat voor jou. dus je doet je uiterste best je schat niet af te stoten of anderzijds kwijt te raken en de hele weg zit ineens vol met beren. Het is allemaal zo zonde van de tijd die je beter kan besteden aan genieten van in de liefde zijn en juist als je zo krampachtig op eieren gaat lopen heb je meer kans om kwijt te raken waar je veel te zuinig op bent, Ingewikkelde materie, zo kan ik melden.

Een vriend van mij is werkelijk om te smikkelen zo lekker en ik heb al menig fantasie gehad aangaande hem, mij, en een lange nacht in een bubbelbad vol champagne en een niet aan te slepen hoeveelheid aardbeien. Tot mijn verbazing meldde hij dat ook hij vaak bang en is om alleen over te blijven. De vrouwen die op hem af komen zijn altijd wonderschoon maar meestal oerdom of tenenkrommend oppervlakkig, terwijl de vrouwen waar hij het wel mee aan zou durven: vrolijk, gezellig en intelligent, vaak met een grote boog om hem heen lopen. Die denken op hun beurt: 'aan dat moois ga ik mijn vingers niet branden'. 'Ik zou zo graag een leuke spontane lieve grappige vrouw treffen, ze hoeft echt niet heel lekker te zijn, als ze maar uitstraling heeft en en rolletje hier of daar zou me ook niet tegenhouden' verzuchtte hij onlangs tijdens een heerlijke lome voorjaarsbrunch. Ik verslikte me bijna in mijn cappuchino, boog voorover om hem zodoende een blik in mijn voluptueuze boezem te gunnen en keek hem naar ik hoopte broeierig aan. Even staarde hij terug maar gooide al gauw zijn hoofd in zijn nek om onbedaarlijk te lachen, gaf me een klap op mijn schouder en brulde: 'Niet met jou schat, daarvoor hou ik teveel van je'. Ietwat teleurgesteld beklom ik die avond mijn sponde met in mijn ene hand een fles champagne en in de andere een fikse bak aardbeien, ik red het namelijk prima alleen!

Met weer een andere vriend besprak ik het gegeven 'alleen overblijven' tijdens een ietwat beschonken avond. Over deze schat heb ik nog nooit zweterige dagdromen gehad want hij is van de herenliefde. Hij roept altijd luid over vrouwen: 'Ik hou ook veel van koekjes, maar ik wil geen kruimels in mijn bed'. Deze vriend in kwestie is voor het eerst in zijn leven niet meer bang om alleen over te blijven. Want, zo zegt hij zelf: 'Ik ben niet alleen, en zal dat ook nooit zijn'. Hij heeft zoveel mensen om zich heen weten te verzamelen door de jaren die dol op hem zijn en waarvan hij weet dat hij altijd op ze kan terugvallen, dat hij in principe niemand nodig heeft, en dat geeft toch een rust. Dus nu durft hij eindelijk zijn hart te verliezen aan een spannende notaris met het lijf van een jonge bouwvakker en het gebeeldhouwde hoofd van Brad Pitt, alhoewel iets minder perfect naar ik aanneem, er zijn maar weinig mensen die door God worden gekust tenslotte. Doordat hij de engel niet nodig heeft, hoe blij hij ook is dat hij in zijn leven is, kan hij fantastisch zichzelf zijn en dat is precies waarom de lekkernij in kwestie zo van hem is gaan houden. Als je op die manier elkaar aan kan vullen, kan pleizieren, gelukkig kan maken, voorzie ik een prachtige reis op het pad dat liefde heet. Wel op de borden blijven letten, het is er makkelijk verdwalen. Maar zolang je jezelf niet verliest kom je altijd veilig thuis.