Afscheidspijn

Verdriet
doet m'n tranen
leven.
ze bewandelen
m'n gelaat,
zachtjes
'n vochtig spoor
nalatend,
rollen ze
naar
het ijle,
naar het
ultieme einde,
om uiteen te spatten
op
je reeds vochtige
beeltenis

DOOD
DOET
STERVEN…

.

  • Wil je reageren op deze bijdrage? Reageren is eenvoudig. Klik op ‘discuss’ onderaan deze pagina en geef vervolgens je mening over dit gedicht.
  • Je kunt ook een stem op bijdragen uitbrengen. Klik daarvoor op ‘rate’ onderaan deze pagina en druk op het plusteken + om een positieve stem uit te brengen.
  • Je eigen teksten verbeteren of aanpassen kan door op ‘edit’ te klikken onderaan een pagina.